0’a Sıfır

 Yeryüzü imtihanı O’nunla çekilir kılırmış rüyanın kendisini. 

Anlamsızlıklar dünyasının mânâsı da isteyene açılırmış.

 

Achamoth ‘un günahı kendine. Yaldaboth ise uykuya dalmak istediyse günah hepimizin.

Kadif’e

 Kadife kumaştan bir evren yarattım, yattım üstüne.

Örtüsüz, esintili bir yaz akşamı gibi,

Bir Ege havası ile daldım düşün kendisine.

Damdan yıldızları izlemek hatrına,

Bu yaşamı seçtiğimi unuttum; aldandım, geldim yeryüzüne.

Dizini dövmek istemedi ata; mor güller verdi kaşına, dudağına.

Ve ihtimallerin mide bulantısı, keskin bir acı gibi...

Girdi ağrısı karnıma.

Unuttum defalarca;

Çentik attım sadece anılara ve kaşıma.

Sonra başladı isyan.

Tan kızıllığına hasretimle okudum,

Yeniden bilmek için kendimi; kapattım her şeyimi.

Sığındım ışığa, sağdım toprağa ve yine olduramadım.

İyi ki ama,

İyi ki buradayım.

Bu yaşta olsa da hatırladı sevgili.

Kaosun çekiciliği, düzenin ahengi,

O nizami duruş...

Hoş geldin yaşımın yası.

✦⟡⟡✦

Bir bilinci uyandırdığın zaman onu zapt edebilmek kolay değil. Zapt et ya da etme keyfin bilir. Kolaylıklar dilerim.

Zehr-i Şifa

Arkadaş hatırına dilimi kestim; 'Ne bu boğaz, nedir bu konuşan?' diyerek. Baktım ki dilini ehlileştiremeyen, yolunu ve özünü asla terbiye edemez; meğer insan en büyük eziyeti kendine edermiş sorulmadan verilen cevaplarla...

Sonra yine bir arkadaş hatırına; yersiz konuşmalarımı, cevapsızlıklarımı ve o susuşlarımı gördüm. İfade edemeyişimin bende bıraktığı o hüznü fark ettim. Şifanın kendisi bana benden el sallarken görememiştim; kendimi taş duvar, sadece kuru bir kemikten ibaret sanmıştım.

Oysa bir de baktım ki kendime; bendeki o kemik cama dönüşmüş. Kırılganlığın da ötesinde; kapaksız, eklemsiz, dişsiz bir hal eylemiş kuluna, bedenine... Velev ki tamam, öylece dursun; ama bu çok yorulmuş bedenimi, ruhumun o sınırsız yapısına daha fazla kurban etmeyeyim be!

Geldim nihayet, buradayım. Zehrim artık sadece zehir, şifamsa sonsuz.

Mutlak uyum.

Yaldızcının Gözü; Yalıngöz

                       Theatrum Mundi

                 Aslanın ağzındaki tiyatroya;

                        mayaya hoşgeldiniz.

İştahsızlığın Mide Bulantısı

- Bütün insan aklının eriştiği ihtimallerde ki yaşamsal formları reddetmek, Nihilizmin kucağına oturmaktır. -

Yaşamın küçük heyecan ve merak dürtüleriyle gelişen sürecinde , fark edilemeyen şey , sonunun bir inanca mı yoksa bir boşluğa mı varacağıdır. Bu merak isteğini hoyratça kullanmak, insani duyguların körelmesine bir adım yaklaşmaktır. Doğduğumuz, büyüdüğümüz, yetiştiğimiz çevrenin etkileriyle düşünce kalıpları lap diye beynimize yerleştirilirken, oyun, keşif ve büyük heyecanın peşindeydik. Her şeyden bihaberdik. Çocukluğun, o taze beynin nasıl evrileceğine dair en ufak fikri olmayan bir ortamda yetiştirildiysek eğer, seçeneklerimiz daha da az bir seviyeye düşmüş oluyor. Daha doğrusu bu imkanların önüne bir perde çekiliyor. Fakat farkındalık hissi yaratacak herhangi bir şey, bu kısmı biraz daha aşmamıza yardımcı oluyor. Peki nasıl bir farkındalık? Bunu anlamamız için nasıl bir beyinde nasıl bir fonksiyonda olmak gerekiyor gerçekten meçhul. Bir şekilde olduğunu, bu aşamaya vardığımızı anladığımız an tüm ideolojilerin, insani fikirlerin, kalıplaşmış her şeyin, düzenin içindeki kaosun, kaosun içindeki düzenin, mucizeler diyarında gezinen o büyük inançların, her bir teoriyle bunu reddeden bilimin, evrende mümkün olan enerjiyi farklı boyutlarda yansıtanların, kısacası kendimizi, düşünülebilecek her ihtimalin ortasında bulabiliriz. Peki sonuçlandırmaya nasıl gidilebilir ? Eğer gerçekten fikirlere olan masum bağlılıklarımızı, o fikirlerin en tutarsız canlıdan; insandan çıkma olduğunu kendimize hatırlatırsak, tercihlerimizin içimizde olan saplantılar tarafından değil de kendi içinde olan potansiyelinin yani insanın kendisinin yapması gerektiğini anladığımız an sonuca varmak üzereyizdir. Ve içimizde bu doğan fikirle, her şeyin reddedilişini kabul etmeye yakınızdır. Hayatı anlamlandırmayı ve onu amaçlandırmayı bırakışımızdır. Bu hiçlik denilen şey. Fakat Nietzsche nihilizmi değil. Onun yaptığı " üstinsan " fikrini oluşturup, umudu hala kabul etmesidir. Ayak takımını yerle bir edip, evrimleşmeye yakın beyinlerin artık üst insan kavramına geçmesini isteyecek kadar idealist, hayalci biriydi ve o nihilizmin kıyısından bile geçmemiştir. Farkındalığa erişse de hala inanç kuvvetinden kurtulamamıştı. Amma velakin Camus, saçma fikriyle, her şeyi reddedip önüne gelebilecek her ihtimali kabullenebilecek kadar cömertti, Cioran ise bu ihtimalleri görmek istemeyecek kadar yıkıcı ve yorgun.

Tarihin Ortak Yanılgısı; Kuzgunun Gözünden

Tüm tarih kırıntılarının geçtim üstünden. Güçlüce, yaşım asırlık olmuşcasına. Ölülerden taşınan yaşamı yeni doğanlara armağan etmişcesine, bir kuzgun gözüyle izledim tüm yaşamı, tüm yaşanılanı.

Konuğu oldum bilgelerin, Tanrıların. Tüm her şeyi birinci ağızdan dinlemişcesine, kulaklarım sanki gerçeğe bu kadar aşinaymış gibi, dinledim tüm olup biteni. Koca bir mit yığını, aşılmaz ceset dağları, büyük savaşları tamda kanatlarımın altında hissettim. Atina'nın pazarlarında dolaşan yaşlı adamı gördüm.

Büyük karşıtlar savunmalar yapıyor. Yayıyor deliliğini, zehrin son damlasını içebilecek cesaretle yerleştiriyor fikrini bilinçlere. Peki ne cüret? Deliliği varlığı farkına vardıran bulunduğu varlıktanmış * oysaki. Oysa onlar bu varlık içinde hiçliği hissedecek delilikleri düşünmemiştiler.



Varlığı kabul edenin, bu varlığı yalnızca algılayabildiği, algılayabildiğinin ötesinde olanı ya tahmin ettiği ya da hesapladığı alandan ve bir de tamamen belirsizlik gölgesinin kapladığı şeye de tanrısallığı yüklediği inançtan ibaretti.
Bu belirsizliğe bir ebediyet yüklemek yerine, hiçliği tam göz önüne koymak daha gerçekçi yaklaşımı gösteriyordu halbuki.

Çocukluktan alışılagelen , ihtiyacı olduğumuz Tanrı sembolleri vardır.
Ebeveyn, devlet ve Tanrı. Sorumluluğu devrettiğimiz, tüm sırların onda saklı olduğu, bizim de bilmemize gerek olmadığı bir düşünce, bir inanç. Bununla rahatlığı ve huzuru sağladığımızı sanırken, miskinlik ve tembelliğimizle kandırılmış olarak yaşayıp, ölmemizi gözden kaçırırız.

Tanrının diğer Tanrı fikirlerinden ayrı olarak, daha yüce ve bilinmez, gizemli tanımlanması ise bolca sıfattan kaynaklıdır. Sıfatlarla yaşar. Aşınmış sıfatın yerine, daha az aşınmış olanı getirdikçe o konumundan ayrılmaz, yine tanımlandığı yüceliğiyle orada kalır.

Tüm tarihin büyük bir yanılgısıdır bu.

Bir mitoloji, eskimiş sıfatların, tekdüzeliği sebebiyle "mitoloji" olmuştur. Şimdi gülünç gelen inanç haline gelmiştir. Artık bunun yerine gelen yeni inançların ciddiyeti ne zamana kadar sürer meçhul.
Bu yanılgıların sebebi olduğu ortak nokta, insanın kendi bulunduğu yerde sanki tüm yaşamın bir nedeni, amacı ve sonucu olarak kabul etmesiydi. Doğa , evren yalnızca insana bahşedilmiş olan bir nimet olarak düşünüldüğünde, insan tüm tavırlarını bilinçsizce buna göre yönlendirdi.
21. yy' da dahil hala bu tavır değişmemekte. En mühim canlı olarak hareket edip, canlı olarak yapması gerektiğini dolaylı şekilde yapmaya zorladığı an, yolundan şaşıyor, kendini kaybediyor.
Kendine ait bir düzen yaratıp, kendine ait olmayan düzeni de bozuyor. Bunu yalnızca insan başarıyor.


* (bahsettiğim varlık kelimesi, bulunduğu dönemin, yaşadığı yerin düşünmek ve felsefe yapmak için müsait olması. bir nevi imkan anlamında)